Blog

Blogger Layla Celik stelt zich voor
Artikel Blog

Blogger Layla Celik stelt zich voor

Selam Aleykum, Hallo allemaal

Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen over de uitdagingen die ik had om op te groeien tussen twee culturen. Mijn vader is Turks en mijn moeder is Nederlands. Samen met mijn zusjes ben ik opgegroeid in een gezin zonder geloof en zonder Turkse cultuur. Hier hebben mijn ouders voor gekozen. Wij vierden wel Kerstmis, Pasen, Sinterklaas en verjaardagen, maar bijvoorbeeld geen Suikerfeest, Offerfeest en deden ook niet mee aan de Ramadan. Ik hoorde het wel op het nieuws of van andere mensen maar we deden er niets mee.

Ik heb wel een beetje Turks geleerd van mijn vader zoals het alfabet, tellen, wat losse woorden maar veel meer dan dit was het niet. Ik moest dit ook leren als straf wanneer ik iets fout had gedaan in de ogen van mijn vader. Hij kocht in Turkije Turkse kinderboeken om zo een beetje de taal te leren. Maar echt een gesprek voeren met iemand die Turks sprak of het verhaal verstaan deed ik niet. Ik herkende alleen af een toe een woordje van wat ik had geleerd.

In mijn kindertijd vond ik het helemaal niet leuk om Turks te leren omdat we dit moesten leren als straf van mijn vader. Als je iets moet leren als straf dan is het vanzelfsprekend dat je het niet leuk vindt. Thuis en buitenshuis spraken we alleen Nederlands. Mijn vader sprak alleen Turks met zijn familie door de telefoon, met Turkse mensen die hij kende of als hij boos was om zich te uiten.

Als kind ben je niet echt met je afkomst bezig, vooral niet met 2 verschillende afkomsten in één gezin. Je gaat naar school, je speelt buiten, je gaat op bezoek, je maakt ruzie met je broer of zus en verder niet. Bij ons was dit in ieder geval zo omdat ons niets werd verteld of geleerd over de Turkse cultuur of de Islam.

Pas toen ik op vakantie was in Turkije bij familie merkte ik dat ik niet of amper kon communiceren met mijn familie. Hierdoor begreep ik vele normen en waarden niet. Ik leerde wel meer woorden iedere vakantie maar die vergat ik weer zodra ik in Nederland was. Nu ik wel de Turkse taal spreek, de Islam volg en de Turkse normen en waarden ken gebruik begrijp ik mijn Turkse familie veel beter.

Ik besef nu ook wat ik allemaal heb gemist tot aan mijn 19e levensjaar. Op de middelbare school merkte ik dat ik anders was. Ik voelde mij niet thuis in de Nederlandse cultuur en bij de mensen. De feestdagen vond ik ook niet aan mij besteed en ik zat dan ook meer op mijn kamer dan dat ik bij mijn ouders en zusjes zat in de woonkamer die het wel gezellig vonden.

Maar ik voelde mij ook niet thuis bij de Turkse mensen. Ik wilde dit wel heel graag, maar ik sprak de taal niet, begreep hun normen en waarden niet en alles wat zij anders doen dan de Nederlandse mensen. Ik zat vast tussen wal en schip waar ik niet uit kwam. Zij accepteerden mij niet zoals ik was, maar ik wilde niet bij de Nederlandse mensen horen. Ik had wel wat vriendinnen van andere afkomsten maar ondanks dat werd ik ook gepest op de middelbare school.

Ik raakte steeds meer geïnteresseerd in de Turkse cultuur en de Islam. Ik wilde Turks zijn en ik wilde moslima zijn, maar mijn ouders konden mij hier niet bij helpen. In Nederland heb ik verder geen familie van mijn vaders kant, geen Turkse vrienden en ruim 20 jaar geleden hoorde ik niets over bekeren. Wat doe je dan? Niets eigenlijk. Tot ik mijn huidige man tegen kwam op mijn 17e.

Ik vertelde hem hoe ik mij voelde en wat ik graag wilde. Hij was degene die voor mij mijn eerste koran kocht. Weliswaar in het half Arabisch en half Nederlands want Arabisch kon ik niet lezen en begrijpen.

Langzaam aan begon ik alles te leren wat je hoort te leren over de Islam. Ik begon boeken te lezen, vragen te stellen aan mijn man wat hij zelf wist over de Islam en ik begon met de wassingen. Dit wel allemaal stiekem want mijn ouders waren hier op tegen en dit wist ik. Heel af en toe droeg ik ook een hoofddoek.

Later heb ik de Islamitische geloofsovertuiging uitgesproken en ben ik verder gaan praktiseren. Ik heb mijn verleden achtergelaten voor wat het was want ik heb niet voor dat leven gekozen. Dat werd mij opgelegd. Daarna voelde ik mij gelukkig want ik begon langzamerhand de persoon te zijn die ik wilde zijn, wel stiekem maar dat maakte voor mij niet uit.

Nu 17 jaar later ben ik hoe ik nu ben, wat ik wilde zijn. Maar ik besef wel wat ik allemaal heb gemist als kind. De islamitische feestdagen die ik niet heb gevierd, communiceren met mijn familie, Turkse gerechten eten ect. Ik heb dit natuurlijk wel allemaal ingehaald. Ik vier nu het Suikerfeest en het Offerfeest met mijn eigen gezin, ik spreek mijn Turkse familie regelmatig en ik kook vrijwel wekelijks Turkse gerechten naast andere lekkere gerechten.

Heeft mijn verhaal jou geïnspireerd? Laat het mij dan weten in de comments!

Je kunt mij ook volgen op www.laylacelik.nl en social media.

Liefs Layla

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *